jetonline

انواع هواپیما

گران ترین هواپیما B-2Sprit


بمب افکن سنگین پنهان کارB2

NAME : B2-SPIRIT

قیمت : 2/300 ملیارد دلار.



هواپیمای بی 2 ملقب به روح، بمب افکنی چند ماموریته است که قادر به حمل بمب های معمولی و اتمی نیز می باشد. این بمب افکن به عنوان گامی بلند در تکنولوژی هوایی، نقش مهمی را در برنامه به روز سازی بمب افکن های آمریکایی ایفا نموده است. این هواپیما، دارای قدرت آتش یا رهاسازی بمب به میزان بسیار زیاد و در هر مکانی از جهان است که حتی دفاع های زمینی بسیار نیرومند نیز حریف این بمب افکن نمی شوند.



این هواپیما در مقایسه با دیگر بمب افکن های عمده آمریکایی مانند بی 52 و بی 1 بی، قابلیت انعطاف پذیری و موثر بودن بسیاری را با خود به همراه دارد و قابل ترین گونه در میان بمب افکن های سرنشین دار است. مهمترین ویژگی این بمب افکن، پنهان کاری و مخفی بودن آن از دید رادار است که توانایی بی نظیری در انهدام ارزشمند ترین پایگاه های دشمن حتی در قلب پدافند های هوایی بسیار سنگین به این هواپیمای بمب افکن می دهد. این ویژگی ها، تماماً موجب شده اند که بی 2 به عنوان تنها بمب افکن قرن بیست و یکم شناخته شود. ویژگی های پنهان کاری، آیرودینامیکی و توانایی حمل مقدار زیادی تسلیحات، این بمب افکن را از سایر بمب افکن های موجود در خدمت متمایز و جدا می سازد. بدین وسیله، این هواپیما قادر است به دور از ترس از شناسایی به وسیله رادار دشمن، در ارتفاعات بالا به عملیات و تجسس پرداخته و آزادی عمل فوق العاده ای نیز داشته باشد.



همچنین این هواپیمای بمب افکن، به عنوان یک هواپیمای میان قاره ای شناخته می شود، چرا که برد بدون سوخت گیری آن حدود 9.600 کیلومتر بوده و در صورت سوخت گیری هوایی مجدد، دارای برد نامحدود گشته و توانایی سفر به هرجایی در دنیا را خواهد داشت. پنهان کاری این هواپیما در مقابل حتی سیستم های بسیار پیشرفته راداری دنیا، ترکیبی از کاهش اشعه های گرمازای مادون قرمز، صداهای حاصله از موتور ها و ویژگی های بصری یا دیداری که با چشم قابل روئیت است، می باشد. البته جنبه های مختلفی از راز های پنهان کاری این هواپیما، جزو اسرار و اطلاعات طبقه بندی شده اند و اینک، ما تنها می دانیم که استفاده از مواد کامپوزیتی در بدنه، لایه های ویژه جذب امواج روی بدنه و سرانجام طرح بال پرنده، همه و همه به مخفی بودن هر چه بیشتر این بمب افکن کمک می نمایند. ممکن است شما هم دقت کرده باشید که این بمب افکن، دارای سکان عمودی، افقی و یا پایدار کننده های ثبات و حتی نشانی از بدنه هواپیما نیست. این چنین طراحی جالب و زیرکانه ای، به طرح بال پرنده موسوم است که در آن، هواپیما به شکل یک بال که تمامی تجهیزات در این بال تعبیه شده اند طراحی می گردد و امکان پیچش و غلت خوردن توسط تغییر مرکز ثقل هواپیما و یا سطوح کنترلی انتهای این بال پرنده صورت می گیرد، که از مزایای چنین طراحی، می توان به کاهش سطح برخورد امواج راداری اشاره نمود.



در این هواپیما، صداگیرهای ویژه ای برای موتورهای آن در نظر گرفته شده و گازهای موتور نیز قبل از آزاد شدن در فضا، به طور کامل سرد می گردند و اثر مادون قرمز آنان به طور کامل رفع می گردد. همچنین این بال پرنده در قسمت انتهایی به شکل دندان اره ای طراحی شده که این نیز خود نوعی کمک به ویژگی پنهان کاری این بمب افکن است. سپیریت قادر به حمل بازه گسترده ای از انواع بمب های هدایت لیزری، بمب های جی دم و مارک و بمب های هسته ای است که توانایی فوق العاده آن را به طور قابل توجهی مشهود می سازد، چرا تمام این تسلیحات نیز در محفظه های داخلی حمل می شوند. این هواپیما، به صورت مشترک میان شرکت های مشهور آمریکایی نورث روپ گرومن، بوئینگ، هیوز و لینک دیویژن طراحی و ساخته شده است.



برای پیشرانش این هواپیما، از چهار موتور توربوفن F-118 جنرال الکتریک با قدرت هر یک 17.300 پوند بهره برداری می شود که همانطور که در بالا ذکر گردید، تدابیر ویژه ای در خروجی های این موتورها به کار رفته است. طول این بمب افکن حدود 20 متر و طول دو سر بال آن 52.12 متر است که از این نظر، هواپیمایی بیشتر در عرض است و به خاطر طرح بال پرنده، جای تعجبی هم ندارد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما، گاه به حدود 152 تن هم می رسد و دارای سقف پروازی معادل 15 کیلومتر است. این بمب افکن، با وجود پیچیدگی نسبی بیشتر نسبت به اسلاف خود، تنها دارای دو خدمه در مقابل برای مثال پنج خدمه برای هواپیمای بی 52 است که خود نکته ای قابل توجه است. در این بمب افکن، خلبانان در کنار هم، سرخلبان سمت چپ و مسئول تسلیحات نظامی در سمت راست، قرار می گیرند. مهم ترین عملیات این هواپیما به زمانی باز می گردد که در عملیات آمریکا بر ضد صربها، این هواپیما از ایالت میسوری آمریکا برخاسته و پس از بمباران کوزوو در شرق اروپا، با موفقیت به همان نقطه مراجعت نمود.


 از بال های پرنده وافسانه هواپیما B-2

وقتی نام هواپیما به میان می آید، در ذهن اکثر ما پرنده ای دارای دو بال و یک دم شامل سکان عمودی و افقی شکل می گیرد که از طرحی معمولی برخوردار است، مانند اکثر هواپیما هایی که شاید روزانه آن ها را زیاد ببینیم. اما «بال پرنده» چیزی فراتر آن است که ما معمولاً تصور می کنیم.

هواپیما هایی که با عنوان بال پرنده از آن ها یاد می شود، نتیجه سال ها تلاش و طراحی های مستمر دانشمندان علوم مختلف هواپیماییست. هر کسی که هواپیمای بمب افکن بی نظیر B-2 ملقب به روح را دیده باشد، احتمالاً طرح بال پرنده برای وی بسیار آشناست. سال ها پیش، یعنی در حدود دهه 1920 میلادی، بنیان گذار شرکت مشهور نورث روپ گرومن یعنی آقای جک نورث روپ، طرح بال های پرنده را برای نخستین بار در سطحی وسیع معرفی کرد. هواپیمای از طرح بال پرنده استفاده کند، در حقیقت هواپیماییست از نظر ما غیر متعارف و نا آشنا، چرا که در این هواپیما، شما چیزی به نام دم، سکان عمودی و یا افقی پیدا نمی کنید! این هواپیما، تنها از یک بال تشکیل شده و هر قسمت جانبی دیگر چون بدنه و موتور ها، در درون همین بال شکل گرفته اند. این نوع طراحی، به خوبی در هواپیمای B-2 مشهود است. هواپیمایی که تماماً فقط یک بال باشد، قادر است که سیستم ها و تسلیحات بسیاری را تا فاصله های بسیار دور حمل نماید، چرا که به دلیل حذف کلی قسمت دم هواپیما، از تولید مقادیر زیادی از نیروی پسا جلوگیری شده است. در این طرح، وزن کلی هواپیما نیز به همین دلیل، تا مقدار قابل توجهی کاهش یافته و عامل بالقوه دیگری در افزایش برد هواپیما می تواند به شمار آید.

اما بزرگترین مشکل در بال های پرنده، ناپایداری شدید در پرواز عادیست که به علت فقدان سکان عمودی و به طور کلی سازه دم به وجود آمده است. در چنین شرایطی، Yaw کردن یا چرخش حول محور عمودی به طور کلی غیر ممکن بوده و هواپیما نیز میل به بر هم زدن تعادل ایجاد شده دارد. حال، بشنویم از آزمایش های آقای جک نورث روپ، طراح و مبتکر افسانه ای هواپیمایی. در دهه چهل میلادی، آقای نورث روپ آزمایش هایی را بر روی هواپیما هایی با نام XB-35 و YB-49 آغاز کرد که در حقیقت، نمونه های اولیه ای از بمب افکن های آینده، با استفاده از طرح بال های پرنده بودند. XB-35 هواپیمایی با چهار موتور پیستونی بود که ملخ موتورها در قسمت عقب بال ها واقع شده بودند. این هواپیما بردی معادل 8.000 کیلومتر و توانایی حمل 4.000 کیلوگرم تسلیحات مختلف را داشت. این طرح جالب، توجه نیروی هوایی آمریکا را به خود جلب کرد، به طوری که این نیرو 15 فروند از این هواپیما را به عنوان نمونه های اولیه سفارش داد.

اما پس چند آزمایش دیگر، نیروی هوایی ریسک به کارگیری هواپیمایی با مشکلات ناشناخته را نپذیرفته و سرانجام هواپیمای B-36 به عنوان بمب افکن مطبوع نیروی هوایی آمریکا پذیرفته شد. از 15 فروند XB-35، تنها 3 فروند آن ها پرواز کردند. چند سال بعد، نمونه هایی از این هواپیما که دارای موتورهای جت و سکان های عمودی کوچکی در قسمت انتهایی بال هایشان بودند، با نام YB-49 طراحی و پرواز کردند. علی رغم طراحی رادیکال و متفاوت این هواپیما که بیشتر شبیه به یک پیکان نوک تیز بود، YB-49 دارای مشکلات عدیده ای در پایداری در پرواز بود، به طوری که بسیار مشکل می شد این هواپیما را هدایت و کنترل کرد. سرانجام در سال 1948، آقای گلن ادواردز که پایگاه مشهور ادواردز به نام او شده است و پنج نفر خدمه دیگر، در حادثه سقوط یک YB-49 کشته شدند. با وقوع این حادثه، می شد گفت که تقریباً پرونده بال های پرنده به دلیل مشکلات فراوان آن بسته شد و تنها تجربه ی تلخی برای آقای نورث روپ به جا گذاشت، به طوری که آقای نورث روپ همیشه از اینکه با وی و طرحش بی انصافانه رفتار شده است، شکایت داشت.

اما مشهورترین و موفقترین هواپیمای بال پرنده، همان هواپیمای B-2 Spirit خفاکار است که ساخت آن در سال 1989 به پایان رسید اما به دلیل همان مشکلات بال های پرنده، هواپیما تا یک دهه بعد، یعنی زمان جنگ یوگسلاوی پرواز نکرد. برای حل این مشکل اساسی، یعنی ناپایداری هواپیما های بال پرنده، از سیستم های کنترلی بسیار پیچیده کامپیوتری در هواپیمای B-2 استفاده شده است که در هر ثانیه قریب به 60 بار وضعیت هواپیما را بررسی و کنترل می نماید. همچنین با عرضه مقاطع بال Reflexed یا « مقطع برعکس» این مشکلات تا حدود زیادی بر طرف شده است. طراحان هواپیما در نظر دارند که آینده جنگنده ها را نیز بر اساس همین طرح بال های پرنده برنامه ریزی کنند، البته با استفاده از چنین فناوری پیشرفته ای، بسیار دور از واقعیت نیست.



+ نوشته شده در  شنبه دهم دی 1390ساعت 15:38  توسط morteza_sh  | 

هلی کوپترآپاچی

  

نمايي كلي از هليكوپتر  آپاچي :

هليكوپتر تهاجمي آپاچي ساخت شركت بوئينگ براي ارتش آمريكا كه جايگزين هليكوپترهاي كبرا (AH-1 Cobra) شده است و AH ابتداي نام هليكوپتر مخفف Attacker Helicopter است .

 

تاريخچه هليكوتر آپاچي:

در سال1972 ارتش ايالات متحده در حال آماده كردن طرح (AAH)براي هليكوپتر پيشرفته تهاجمي (Advanced Attack Helicopter) بود و بعد از آماده شده اين طرح مناقصه اي براي شاخت اين هليكوپتر  برگزار شد  و از ميان 5 پيشنهاد  ارائه شده 2 پيشنهاد  گروه هيوز و  شركت بل  در نهايت  مورد توجه مسئولان ارتش آمريكا قرار گرفتند و بعد از ساخت نمونه ابتدايي طرحهاي اين دو شركت در نهايت  هم مدل 97/YAH-64 شركت هيوز بر مدل  409/YAH-63 شركت بل پيروز و  براي طرح هليكوپتر آپاچی براي ارتش آمريكا انتخاب شد .

اولين پرواز نمونه اوليه هليكوپتر آپاچي در 30 سپتامبر1975 بود اما تا سال 1982 و تا دريافت اولين سفارش نمونه ي ديگري از آن ساخته نشد در سال 1983 اولين نمونه ساخته شده هليكوپتر آپاچي در بيرون از ساختمان شركت هيوز در آيريزونا ناپديد شد و بعدها معلوم شد كه سقوط كرده  كه تاثير بدي بر طرح و مسئولان شركت هيوز گذاشت  . يك سال بعد از اين حادثه مسئولان شركت مك دانل داگلاس طرح هليكوپتر آپاچي را به مبلغ500 مليون دلار از شركت هيوز خريداري كردند و اين طرح بعد از ادغام دو شركت مك دانل داگلاس و بويينگ در سال 1996 طرح هليكوپتر آپاچي از سوي صنايع هليكوپتر بويينگ ادامه يافت  .

 

توسعه و بهينه سازي هليكوپتر آپاچي :

دو نمونه از هليكوتر در خدمت ارتش آمريكا هستند نمونه اول  AH-64A يا همان نمونهابتدايي ساخته شده و نمونه دومدي AH-64D با لقب لانگ بو است .از اين هليكوپتر نمونه هاي  B و C هم  ساخته شده ولي هرگز وارد خدمت نشدند . انگليس  نمونه وست لند (Westland) از اين هليكوتر با كد (WAH-64) كه مدل سفارشي شده و تغييريافته  هليكوتر آپاجي مدل دي (AH-64D) است را براي ارتش اين كشور توليد ميكند .

ساختمان هليكوپتر آپاچي به گونه اي طراحي و ساخته شده  كه توانايي پايداري در تمام محيطهاي جوي را دارد  و خلبان هليكوپتر  ميتواند با استفاده از سيستم پيشرفته (IHADSS) كه سيستم  كشف و شناسايي و هدفگيري اهداف  نصب شده در كلاه خلبان است  در روز و شب و تمام شرايط آب هوايي  به خوبي ماموريتهاي خود را انجام دهد.  (IHADSS مخفف Integrated Helmet and Display Sight System ).  هليكوپتر آپاچي از  وسايل پيشرفته و دقيق ديگر مانند آخرين سيستمهاي آيونيكي و الكترونيكي  كه امكان شناسايي اهداف كاذب را به خلبان ميدهد و دوربين  مادون قرمز براب استفاده در شب و نقشه راهنماي زمين و موقعيت ديجيتال خودكار و سيستم مكان ياب (GPS) استفاده ميكند .هليكوپتر آپاچي از سيستم  /15Y MOS 15X كه يك سيستم الكترونيكي تعمير تسليحات است به همراه سيستم  MOS 15R براي راهنمايي خلبان براي پيروزي آسان در نبردها است هم  استفاده ميكند.

 

 

مشخصات عمومي هليكوپتر آپاچي:

 به طور عمومي هليكوپترهاي آپاچي بر خلاف ظاهر ترسناك و پر ابهت خود ضعفهاي زيادي دارند كه با دانستن اين نقاط ضعف ميتوان به راحتي به آپاچي ضربه زد و حتي اين هليكوپتر را نابود كرد . هدف از ساخت اين هليكوپتر درگير شدن و نابود كردن وسايل زرهي و مواضع دشمن  در فواصل معين است . هليكوپتر آپاچي در ماموريتهاي خودميتواند تا حدودي مستقل عمل كند كه به دليل سيستمهاي پيشرفته هدايت و ناوبري و سلاحهاي گوناگون ميباشد .

 

 

در ماموريتهاي هليكوپتر آپاچي يك نقص عمده در هليكوپتر آپاچي شناسايي شد كه آسيب پذيري زياد اين هليكوپتر در برابر حملات نيروي زميني يا آتش نيروي هاي زميني (آتش پدافند و موشكهاي دوش پرتاب و .... )  بود . در  جنگ دوم عراق در سال2003 حدود80% هليكوپترهاي آپاچي بر اثر آتش زميني آسيب ديدند  و در جاهاي كوهستاني آسيب پذيري بيشتري دارند و عموما هليكوپتر آپاچي در  جنگ شهري و يا در برابر نيروهايي كه كمين كرده اند ضعف دارد  . زيرا نيروهاي پياده از حفاظت بيشتري  براي استتار و مخفي شدن برخوردار هستند و هليكوپتر آپاچي هم نميتواند در اكثر مواقع اين كمين ها را شناسايي كند . در جنگ عراق نيروهاي عراقي و نيروهاي شورشي بعد از جنگ با هدف قرار دادن سيستم كنترل  هليكوپتر  و ورودي و خروجي موتورهاي هليكوپتر بارها باعث صدمه ديدن و فرود اظطراري و  يا حتي از كار افتادن اين هليكوپتر شده است . هليكوپتر آپاچي در برابر آتش سلاحهايي مانند مسلسل  هم تا حدي آسيب پذير است  و اين هليكوپتر براي حمله به هدف از فاصله بيشتر از 850 متر استفاده ميكند. از ديگر نقاظ ضعف اين هليكوپتر آپاچي اين اسن كه تنها ميتواند به روي يك هدف تمركز كند و  با يك هدف درگير شود و در صورت وجود تعداد زيادي هدف و فاصله داشتن اهداف آسيب پذير و ناكارامد است .

 

 

 

  براي مقابله با اين وضعيت دشوار در نقاط مختلف هليكوپتر ژره محافظ  بيشتر استفاده كرده اند ولي با وجود تمام اين سخنان هليكوپتر آپاچي  از ساير هليكوپترها ديگر موفق تر است  به دليل آنكه  تسليحات بيشتري حمل ميكند و سرعت بيشتري دارد و از قدرت مانور زيادي برخوردار است . هليكوپتر آپاچي با تمام ضعفهايي كه دارد  مقاوم ترين و موفق ترين هليكوپتر ارتش آمريكا است  و با توجه امكان استفاده از موشكهاي سايدوايندر امكان درگيري و نبرد با هواپيماها را هم دارد . از هليكوپتر هاي آپاچي بيشتر به صورت تركيبي استفاده ميشود يعني اينكه در يك گروه به پرواز در مي آيند و يك گروه وظيفه حمله به اهداف را دارد و گروه ديگر براي پشتياني از هليكوپترهاي مهاجم در برابر خطرات است . از هليكوپتر آپاچي براي پشتيباني نيروي زميني و هدايت آتش توپخانه هم استفاده ميشود

 

معرفي نمونه هاي مختلف هليكوپتر آپاچي :

 

*هليكوپتر آپاچي مدل اي  AH-64A:

اين نمونه مدل اوليه اين هليكوتر است  و هم اكنون در حال جايگزيني با نمونه جديدتر هليكوپتر آپاچي يعني لانگ بو ميباشد .

       *هليكوپتر آپاچي مدل دي  AH-64D :

اين نمونه مدل بهينه سازي شده نمونه ابتدايي ميباشد  كه در آن از گيرنده هاي حساس و پيشرفته و تسليحات  پيشرفته تر استفاده شده است و از مهمترين تغييرات در اين نمونه نسبت به نمونه ابتدايي در اضافه كردن FCR رادار كنترل آتش(Fire Control Radar) است كه در بالاي  پره هاي هليكوپتر نصب شده است و از آن در شناسايي اهداف و خطراتي كه هليكوپتر را تهديد ميكن استفاده ميكنند ارتفاع زيادتر  سيستم FCR و پوشش جاذب امواج رادار  به خلبان هليكوپتر كمك ميكند تا با پنهان شد در پشت يك درخت و يا ساختمان  و يا هر نوع مانع ديگه بدون انكه ديده شود محيط را زير نظر داشته باشد و اهداف را شناسايي كند و با استفاده از اصل غافلگيري به انها حمله كند . سيستم FCR  توانايي شناسايي موشكهاي شليك شده به سوي هليكوپتر را دارد  و با هشدار به خلبان ميتواند از هليكوپتر دفاع كند . از  ديگر تفاوتهاي نمونه لانگ بو با نمونه ابتدايي در استفاده از موتورهايT700-GE-701C  و كاكپيت  يكپارچه براي ديد بهتر  ميباشد .

 

استفاده كنندگان از هليكوپتر آپاچي:

ايالات متحده :

اولين نبرد اين هليكوپتر بعد از ورود به خدمت  در سال 1989 در هنگام حمله به پاناما بود . از هنگام ورود به خدمت تا به حال اين هليكوپتر در  ماموريتهاي مهمي مانند جنگ اول و دوم  خليج فارس  و افغانستان شركت داشته است  . هليكوپترهاي آپاچي  بزرگترين شكارچي تانكها و وسايل زرهي عراق در جنگ با اين كشور بودند و قسمت زيادي از توان زرهي عراق را  نابود كردند .

اسراييل:

اسراييل با بهينه سازي اين هليكوپتر آپاچي مدل اي(AH-64A) و سازگاري با سلاحهاي ساخت اين كشور از اين هليكوپتر براي شليك موشكهاي هدايت شونده وساير موشكها استفاده ميكند .

مشتريان و قيمت هليكوپتر آپاچي  :

قيمت نمونه ابتدايي هليكوپتر آپاچي AH-64A 14.5 مليون دلار است و  سنگاپور در سالهاي1999 تا2001 تعداد 20 فروند هليكوپتر آپاچي نوع دي هر كدام به مبلغ 56.25 مليون دلار را خريداري كرد . يونان در سال2003 12 فروند هليكوپتر آپاچي دي جمعا به مبلغ675 مليون دلار را سفارش داد كه اين رقم شامل تسليحات و قطعات يدكي هم ميشود .

 

تسليحات مورد استفاده هليكوپتر آپاچي :

 

 

يك توپ خودكار 30 ميلي متري با 1200 گلوله و موشكهاي هل فاير 1 و 2 / AIM-92 Stinger / AIM-9 Sidewinder/ AGM-122 Sidearm/ Hydra 70

 

كشورهاي دارنده هليكوپترآپاچي :

بجز آمريكا كشورهاي اسراييل/سنگاپور/يونان/ژاپن/مصر/هلند/بحرين/عربستان/امارات/اردن/انگلستان هم از دارندگان اين هليكوپتر هستند .

 

مشخصات فني هليكوپتر آپاچي:

 

تعداد خدمه: 2نفر

ارتفاع :3.87 متر

قطر پروانه : 14.63 متر

وزن خالي: 5.165 كيلوگرم (بدون سوخت و اسلحه)

وزن قابل حمل : 8000 كيلوگرم

حداكثر وزن برخاست : 9.520 كيلوگرم

نيروي محركه : 2 موتور  توربوشفت  General Electric T701

حداكثر سرعت : 273 كيلومتر در ساعت

برد عملياتي :  بدون سوخت گيري 480 كيلومتر و با  سوخت گيري 1900 كيلومتر

ارتفاع قابل  فعاليت : حداكثر 6400 متر

سرعت صعود : 13 متر در ثانيه

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1390ساعت 16:12  توسط morteza_sh  | 

f22raptor_c5msuper galaxy

Special deliveryDemo TeamC-5M first flightGalaxy bound for IcelandGalaxy delivery 
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1390ساعت 15:24  توسط morteza_sh  | 

هواپیمای f22

Information
F-22 Raptor In Flight
F-22 Raptor Photos
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1390ساعت 15:5  توسط morteza_sh  | 

درباره ی هواپیما

خلبانی و شرایط آن
با سلام خدمت علاقه مندان به پرواز و هواپیما.

با ارز پوزش از تاخیر طولانی از این به بعد دوباره وبلاگ هفته به هفته آپ میشه.

خبر مهم !!!!!!


مطلب امروز مربوط به خلبانی و شرایط خلبان شدنه:

متاسفانه به علت ضعف در اطلاع رساني در زمينه ي خلباني هواپيماهاي مسافربري خيلي از افراد از چگونگي ورود به اين دوره اطلاع ندارند و درصد زيادي از افراد فکر مي کنند براي ورود به اين رشته اول بايد وارد ارتش شده سپس از طريق ارتش به خلباني هواپيماهاي مسافربري بروند در صورتي که نمي دانند همه ي افرادي که وارد ارتش مي شوند نيز خلبان نمي شوند و فقط يک سري افراد خاص بر اساس رتبه ايي که به دست مي آورند مي توانند خلبان هواپيماهاي جنگي شوند. به همین دلیل تصمیم گرفتم که یک مقاله ی تقریبا کامل در این زمینه بنویسم.براي خلبان شدن شما بايد از طريق آموزشگاه هايي که زير نظر سازمان هواپيمايي کشوري فعاليت مي کنند اقدام به ثبت نام کنيد.مركز آموزش فنون هوايي علاوه بر تهران شعبه هايي نيزدر شيراز ـ تبريز ـ مشهد ـ اهواز دارد كه علاوه برآموزش رسمي خلباني هواپيماهاي موتوردار ، به آموزش هاي ديگر نظير هواپيماهاي گلايدر ـ پاراگلايدر ـ هواپيماهاي سبك  و مدل ، چتر بازي و بالن مي پردازد .. براي مثال هر سال هما براي تامين نيروي خود تعدادي از افراد را آموزش مي دهد و از بين آن افراد تعدادي را انتخاب مي کند.

خلبان کیست؟
بالاترين فرد در سيستم هدايت وكنترل و نظارت هواپيما خلبان است كه در واقع فرمانده هواپيما يي كه  ميليونها دلار ارزش دارد مي باشد.

شرایط خلبانی چیست؟
یک خلبان به دلیل در اختیار داشتن یک هواپیما که میلیون ها دلار ارزش داردمي بايست شرايط پذيرش اين مسئوليت خطير را داشته باشد كه  اين آمادگي در 3 مرحله سنجيده مي شود مرحله اول داشتن حداقل مدرك ديپلم و موفقيت در آزمون علمي در مرحله بعد مي بايست از لحاظ جسمي در معاينات پذيرفته شود كه در اين زمينه فرد داوطلب مي بايست حداكثر 20سال سن داشته باشد ضمن اينکه بايد داراي کارت پايان خدمت و يا معافيت دائم غير پزشکي باشيد. معمولا حداکثر سن شما بايد 26 سال باشد تا بتوانيد در آزمون استخدام و مصاحبه شرکت کنيد.

 

                                       

 

 


نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران (IRIAF)
با سلام خدمت دوستان.با عرض پوزش از غیبت طولانی مطلب خوبی برای شما فراهم کرده ام:

ایران در سالهای که هنوز تغییر رژیم صورت نگرفته بود (حدودا 15 سال قبل از انقلاب اسلامی) به فکر تجهیز نیروی هوایی افتاد و تا سالی که انقلاب صورت گرفت این روند ادامه داشت. طی این مدت این نیرو که نیرو هوایی شاهنشاهی نام داشت و توسط امریکا پشتیبانی می شد وکار آموزش خلبانها هم در این کشور صورت می گرفت (البته فقط 2سال دوره تکمیلی) به سومین نیرو هوایی دنیا تبدیل شده بود اما...


یک فرودگاه شگفت انگیز
تصاویری از یک فرودگاه شگفت اگیز!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم آذر 1390ساعت 12:27  توسط morteza_sh  | 

B52

B-52

God of war

Big ugly fat fellow

 

هواپیمای بمب افکن B-52، بمب افکنی دور برد و در کلاس سنگین وزن است که می تواند گونه های مختلفی از ماموریت ها را به انجام برساند. این هواپیما قادر به پرواز در سرعت های بسیار بالا، البته زیر سرعت صوت و در ارتفاع بالغ بر 50000 پا پرواز بوده و توانایی حمل بمب های هسته‌ای یا اتمی و همچنین بمب های معمولی را نیز دارد.



هواپیمای بی 52 برای مدت بیش از 35 سال تنها بمب افکن دارای سرنشین سنگین وزن ایالات متحده بوده است. این بمب افکن، قادر به پرتاب و شلیک بیشتر سلاح های موجود است و حتی بدین صورت، اميد آن می رود که پس از به روز ساختن سیستم های ايونيكي و پیشرانه ها و دیگر قمست های آن، این هواپیما تا سال 2045 نیز در خدمت باشدالبته این بمب افکن آمریکایی را BUFF که مخفف عبارت Big Ugly Fat Fellow و به معنای مرد چاق گنده زشت است، نیز می نامند. اولین مدل هواپیمای بی 52 در سال 1952، اولین پرواز خود را انجام داده و مدل B  آن نیز در سال 1955 وارد خدمت گشت. به طور کلی 744 بمب افکن بی 52 ساخته شده و آخرین گونه آن نیز که مدل H نامیده می شود، در سال 1962 تحویل شد. این بمب افکن استراتژیکی، دارای بردی برابر با 14160 کیلومتر است که از این رو، هواپیمایی میان قاره ای یا کانتیننتال گفته می شود. البته این برد، در حالت بدون سوخت گیری هوا به هوا اندازه گیری شده است، و در غیر این صورت، برد این هواپیما، با سوخت گیری هوا به هوا می تواند نا محدود باشد. در این هواپیما، از مدل جی به بعد تغییراتی در شکل بدنه مانند کوتاه تر شدن سکان عمودی یا همان پایدار کننده عمودی آن داده شد.



این بمب افکن سنگین ساخت شرکت بوئینگ بوده و از هشت موتور توربوفن پرات اند ویتنی TF-33 هر یک با قدرت کشش بیش از 7000 کیلوگرم بهره می برد. بالاترین سرعتی که این هواپیما قادر به دستیابی به آن است، حدود 0.8 ماخ بوده که معادل 930 كيلومتر بر ساعت نیز می باشد. هدایت این هواپیمای بمب افکن بر عهده 5 خدمه بوده که سیستم صندلی خدمه ها، از توانایی اجکت یا پرتاب کردن در مواقع خطر نیز برخودار است. لازم به ذکر است که قیمت تمام شده این هواپیمای غول پیکر، حدود 53.4 میلیون دلار می باشد.

 

مشخصات

 

نوع كاربرد: بمب افكن سنگين

تعداد خدمه: 5 نفر (1 نفر فرمانده، خلبان،افسر رادار،نويگيتور،افسر جنگ الكترونيك)

شركت سازنده: بخش نظامي بويينگ

اخرين قيمت:53.4 ميليون دلار

قواي محركه: 8 عدد پرات اند ويتني مدل TF33-P-3/103 توربوفن با تراست 17000 پوند در هر كدام

طول:48.5 متر

عرض:65.4 متر

ارتفاع:12.5 متر

وزن خالي:83250 كيلو گرم

حداكثر وزن:219600 كيلو گرم

حداكثر سرعت:0.86 ماخ يا 930 كيلو متر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي: 50000 پا

حداكثر برد: 8800 مايل يا 14160 كيلومتر

تسليحات: 31710 كيلو گرم انواع بمب ،مين، موشك

تاريخچه: اولين پرواز در 15 اپريل 1952 و اولين پرواز مدل A ان در 5 اگوست 1954 و در مدل B  در 25 ژانويه 1955 و در مدل C در تاريخ 9 مارچ 1956 انچام گرفت و تا به حال 744 فروند از ان ساخته شده است

نكته اي اضافي: در مورد اين هواپيما چيزي كه قابل توجه است در مورد مقدار سوختي است كه در بالهاي ان قرار دارد كه در حالت خالي نوك بال ها به حددي با لا است كه يك انسان با قد نسبتا بلند نمي تواند با نوك انگشت دست هم ان را  لمس كند ولي در حالت پر وقتي از زير نوك بال رد مي شود بايد مواظب سر خود باشد


+ نوشته شده در  جمعه سی ام دی 1390ساعت 3:45  توسط morteza_sh  | 

بمب افکنB52


بمب افکنB52
بمب افكن B-52 (موسوم به BUFF) يعني (پسر چاق زشت) يا Big Ugly Fat Fellow به عنوان اولين بمب افكن اتمي نيروي هوايي ايالات متحده شناخته مي‏شود كه قابليت حمل و پرتاب موشكهاي كروز را به همراه برد پروازي زياد به همراه دارد.



اين بمب افكن زيرصوت، حداكثر در ارتفاع 50000 پايي (حدود 15000 متري) مي‎تواند پرواز كند. همچنين حمل بمبهاي هسته‏اي يا بمبهاي معمول به همراه دقت زياد در پيدا كردن اهداف از پيش تعيين شده از قابليتهاي اين بمب افكن است.
انعطاف پذيري اين هواپيما در جريان جنگ ويتنام و پس از آن در عمليات طوفان صحرا به اثبات رسيد. حمله و ايجاد خسارات فراوان به مراكز تجمع نيروها، تاسيسات و سنگرهاي مستحكم زيرزميني گارد رياست جمهوري عراق از اين جمله است.
جنگ خليج فارس، حاوي يكي از سنگين‏ترين نبردهاي تاريخ جنگهاي هوايي بود. بي52 ها (مدلH) از پايگاهشان در Barksdale و LA رهسپار جنگ مي‏شدند. پرتاب بمبهاي معمول و موشكهاي كروز و بازگشت به پايگاهشان، چيزي حدود 35 ساعت به طول مي‏انجاميد: يك عمليات بدون توقف.
به طور دقيق تعداد 774 فروند بي52 تاكنون ساخته شده است كه تنها مدل H كه به تاريخ اكتبر 1962 تحويل نيروي هوايي شده است مشغول پرواز و انجام وظيفه مي‏باشد.
تاكنون 102 فروند B-52H ساخته شده است كه نخستين پرواز اين مدل به تاريخ مي 1961 انجام پذيرفت. مدل H تا 20 فروند موشك دوربرد كروز مي‏تواند حمل كند. همچنين مدل H مي‎تواند موشكهاي نسل قديم كروز را كه مدل G در جريان عمليات طوفان صحرا به كررات استفاده نمود، حمل و پرتاب نمايد.
پايگاههاي هوايي موجود در Barksdale و Minot محل اصلي نگهداري بي52 ها هستند. پروازهاي آزمايشي نيز از هر دو پايگاه نامبرده انجام مي‏شود. در Barksdale تعداد 58 فروند و در Minot تعداد 36 فروند B-52H نگهداري مي‎شود.

جزئيات
در يك نبرد معمول، بي52 عمليات خود را به جهت جلوگيري از پيشروي دشمن انجام مي‏دهد از جمله مي‏تواند به يگانهاي دريايي دشمن شليك كند. در جريان عمليات طوفان صحرا، بي52 ها 40% از كل بمبهاي انداخته شده توسط نيروهاي ائتلاف را پرتاب كردند.
همچنين اين بمب افكن در دريا نيز به طور خيلي قدرتمند مي‏تواند در انجام عمليات ضدكشتي و مين روبي انجام وظيفه نمايد. براي مثال تنها دو فروند بي52 ظرف دو ساعت، مي‏توانند مساحتي بالغ بر 140000 مايل مربع (364000 كيلومتر مربع) از سطح اقيانوس‏ها را زير نظر و كنترل داشته باشند!



در سال 1989 پروژة بهبود و ارتقاء شامل نصب سيستم‏هاي مكان‏ياب ماهواره‏اي (GPS)، محفظه‏هاي قوي‏تر جهت حمل بمبهاي 2000 پوندي و ساير بهسازي‏ها جهت نصب ادوات جديد بر روي اين بمب‏افكن به اجرا درآمد. تمام بمب‏افكن‏هاي ارتقاء يافته، قادر شدند موشكهاي AGM-142 (موسوم به Raptor) و موشك ضدكشتي AGM-84 (موسوم به Harpoon) را حمل و پرتاب نمايند.
مدل H تنها به منظور حملات هسته‏اي طراحي شد اما امروزه ماموريتهاي مختلف محوله به مدل از رده خارج شدة G را نيز به خوبي انجام مي‏دهد. بي52 همچنين در محل مقرهاي خارجي حمل مهمات مي‏تواند انواع مختلفي از جنگ‏افزار را حمل نمايد.
مقر AGM-28 مي‏تواند گونه‏هاي سبكي از مهمات نظير 12 عدد بمب MK-82 را در 24 مقر خارجي بازگذاري كرده و حمل نمايد كه با 27 مقر داخلي حمل مهمات، در جمع 51 مقر حمل جنگ‏افزار وجود دارد.
مقرهاي خارجي قوي‏تر حمل مهمات (HSAB) يا (Heavy Stores Adaptor Beam) مي‏توانند گونه‏هاي سنگين‏تر بمب را تا 2000 پوند حمل نمايند. در هر HSAB مي‏توان فقط 9 جنگ‏افزار را بارگذاري كرد. با محدوديت 45 جنگ‏افزار (اعم از بمب يا موشك) در همه‏ي مقرها. (با احتساب 18 مقر خارجي)




نوع سوم مقر حمل مهمات براي حمل سلاح های هسته ای ALCM و CALCM و ACM به كار مي‏رود.
هر بي52 سرجمع مي‏تواند 45 يا 51 مهمات حمل نمايد بسته به اينكه چه نوعي از مقرهاي حمل بمب در زير بالها نصب شده باشد. اما بايد دانست كه مقر AGM-28 زياد مورد استفاده قرار نمي‏گيرد بنابراين در بي52 ها معمولن از HSAB استفاده مي‏شود كه بدين ترتيب ميزان حمل بمب به تعداد 18 تا 45 محدود مي‏شود.



قابليت استفاده از سوختگيري هوايي به بي52 اجازه ی مداوت بسيار خوبي در پروازهايش مي‏دهد. اين تنها هواپيمايي جنگی در جهان است كه بدون سوخت گيري هوايي مي‏تواند 8800 مايل (14000 كيلومتر) را طي كند.
روي همگي بي52 ها يك دوربين الكترونيكي قوي براي مشاهدة مقابل‏شان به صورت مادون قرمز (IrDa) و يك نمايشگر تلويزيوني با وضوح بالا كه به سنسورهايي براي شناسايي اهداف، تشخيص وضعيت دشمن، پرواز ايمن، تشخيض عوارض زمين (كوه و تپه و . . . ) و براي كمك به پرواز و نبرد در ارتفاع پائين مجهز است، نصب شده است.
خلبانان از عينك‏هاي ديد در شب (NVG) براي افزايش ايمني و ديد در پروازهاي شبانه و عملياتهاي تمريني ارتفاع پائين استفاده مي‏كنند. عينك‏هاي ديد در شب، ايمني بيشتري را در حين پروازهاي شبانه به همراه دارند. زيرا در پروازهاي شبانه، با استفاده از اين وسايل و پرواز در پوشش عوارض طبيعي زمين، امكان مخفي ماند از ديد رادارهاي دشمن ميسر مي‏شود.

مدل H تعداد 5 نفر خدمه دارد.

يك خلبان، يك كمك خلبان كه كنار يكديگر مي‏نشينند و سطح كابين آنها بالاتر است، و پشت سر آنها و در در سطح پائين‏تر يك افسر الكترونيك پرواز (EWO) يا (Electronic Warfare Officer) كه وظيفه‏اش شليك يا پرتاب مهمات است در پشت محل خلبانان جاي مي‏گيرد و در كنارش نيز افسر ناوبري (Radar Navigator) كه وظيفه‏اش هدايت هواپيما بين مبدا و مقصد مي‏باشد.



از آنجا كه در ابتداد مدل H براي عمليات بمباران معمول طراحي و ساخته نشده بود، عمل پرتاب مهمات بر دوش افسر ناوبري قرار گرفته است و صندلي افسر مهمات كه مدل‏هاي پيشين كاربرد داشت، استفاده نمي‏شود.



كنترل‏ها و نمايشگرهاي سيستم‏هاي پروازي به تناسب وظايف خدمه در كابين آنها پخش شده است. از آنجا كه هدف نيروي هوايي، به كار گيري آخرين تكنولوژي ارتباطي و ناوبري است، به همين منظور با الحاق وظايف ناوبر رادار و مسئول پرتاب مهمات به يك نفر (در مدل G)، خدمه به 4 نفر كاهش يافته است.

در محل ناوبري هواپيما از نمايشگرهاي تلويزيوني و پردازنده‏ي سري 80386 استفاده شده است. (با توجه به تغييرات و بهسازي‏هاي اعمال شده در سال 1989 در سيستم‏هاي الكترونيك اين هواپيما، استفاده از پردازنده‏ي 80386 غيرمعمول نمي‏باشد)
رابط نمايشگر وضعيت پروازي بر پايه ی دستگاه Mil-Std-1553B ساخته و نصب شده است.



برخي تغييرات اعمال شده
بر پايه‏ي اين تغييرات اعمال شده، زمان در سرويس ماندن اين هواپيما تا سال 2040 افزايش يافته است. بي52 به غلط وارثي از سيستم‏هاي قديمي عنوان شده است. در حالي كه بيش از 30 سال از زمان به خدمت گيري‏اش مي‏گذرد، اعمال تغييرات جديد و سازگار ساختن اين هواپيما براي استفاده از امكانات جديد نظامي، به طور دائم اين هواپيما را به روز نگه داشته است. در ليست زير، برنامه‏هاي ارتقاء بي52 نوشته شده است:
1- نصب سيستم GPS
2- نصب سيستم TRS يا (TACAN Replacement System)
3- مدیریت سیستم های ذخیره سازی یکپارچه (ICSMS) یا (Integrated Conventional Stores Management System)
4- سیستم ARC-210/DAMA یا صدای ایمن (Secure Voice) یا جلوگیری کننده از شنود رادیویی توسط دشمن
5- یکپارچه کننده ی موشک AGM-142 HAVENAP
6- بالا بردن ضریب اطمینان (کیفیت) ادواتی که تعمیرپذیر نیستند.
7- بهبود سیستم ضد عمل الکترونیک (ECMI) یا (Electronic Counter-Measures Improvement)
8- سیستم آزمایش مقر حمل تسلیحات از نظر سلامت (OAPT) یا (Off-Aircraft Pylon Tester)
9- سیستم پشتیبانی کننده ی عملیات نیروی هوایی (AFMSS) یا (Air Force Mission Support System)
این سیستم جالب، پس از شروع پرواز، اطلاعات هدف را از طرق اپراتور زمینی به اطلاع خدمه ی بی52 می رساند.
10- نمایشگر وضعیت سیستم ها (Electro Viewing System - EVS 3-in-1: EVS, STV, FLIR)
11- یکپارچه کننده ی پیشرفته ی تسلیحات (JDAM ، WCMD، JSOW و JASSM) به جهت هدفگیری و شلیک مهمات مختلف از یک سامانه ی نشانه روی.
12- سیستم دید در شب برای کابین هواپیما (سازگار با وقوع احتمالی رعد و برق)
13- سیستم دید در شب سازگار با حالتی که منجر به خروج خدمه از کابین شود. (پرش با صندلی و فرود با چتر نجات)
14- سیستم ضبط اطلاعات پرواز به شکل استاندارد (SFLDR)
15- سیستم AMI : آلات پروازی دقیق بهبود یافته نظیر ادوات فرود در شب یا مه. نظیر: ACU, DTUC INS,
16- سیستم بهبود یافته ی ALR-20
17- نمایشگر حرارت سوخت موجود در باکها
18- عینک خلبانی مخصوص دید در شب
19- ادوات پیشرفته ی مادون قرمز (جهت رهگیری اهداف)
20- سیستم نمایشگر پیشرفته ی وضعیت سلامت موتورها
21- محرمانه کننده ی ارسال اطلاعات
22- رادار با دقت بالا
23- موتور TF-33
24- سیستم نابودگر محافظتی (برای جلوگیری از دسترسی دشمن به هواپیما و اطلاعات درون آن)
25- کابین خلبان نوسازی شده
26- سیستم KY-58 VINSON (صدای ایمن)
27- AVTR
28- فشارسنج بر اساس ارتفاع پروازی
29- سیستم پیشرفته ی مدیریت بمباران
30- سیستم ارتقا یافته ی پخش Chaff و Flare (جهت انحراف موشکهای زمین به هوای پرتابی از سوی دشمن)
و . . .



بي52 در حال تغییرات اساسی و پیشرفته است که به این بمب افکن اجازه می دهد انواع مختلف و بسیار جدید از بمب های هدایت شونده ی ماهواره ای نظیر JDAM و JSOW و JASSM و . . . حمل و پرتاب کند. این تغییرات در بی52 از دسامبر 1998 آغاز گشتند.
برنامه ی پشتیبانی نیروی هوایی از تمام حرکتهایی که باعث شود این هواپیما دارای سیستم هایی عمومی شود، حمایت می کند. برای مثال سیستم GPS نصب شده بر روی این هواپیما بر پایه ی استاندارد GPS-2000 است. در جریان عملیات طوفان صحرا به برخی نقائص در سیستم ضدعمل الکترونیک پی برده شد. برنامه ی B-61 Mod 11 (نوع خاص و بسيار قوي از بمب‏هاي اتمي) برای حالتی انتخاب شده است که در حالت آماده باش حمله ی اتمی و فقط تحت دستور ریاست جمهوری آمریکا عمل نماید.
موشک AGM-142 یا نوع جديدتر هارپون برای اولین مرتبه در اواسط دهه ی 1980 بر روی مدل G نصب شدند. هنگامی که مدل های G بازنشسته شدند، این قابلیت بر روی مدل H منتفل گشت. فرماندهی نیروی هوایی از حفظ این قابلیت موثر خشنود بود. هرچند این قابلیت در معدودی از مدل های H عملیاتی بود. اما در اوایل دهه ی 1990 دو تیم ارتقا دهنده و یکپارچه کننده ی ادوات بی52 ها یعنی CEM و IPT یا (Conventional Enhancement Modification) و (Integrated Product Team) شروع به انجام تغییراتی کردند که امکان می داد همه ی مدلهای H قادر به شلیک موشکهای هارپون شوند. در همان زمان قرار بر این شد که قابلیت استفاده از موشکهای AGM-142 SPO نیز به برنامه ی کاری گروه اضافه شود و بالاخره در تاریخ 31 دسامبر 1997 خواسته ی نیروی هوایی در انجام حفظ سازگاری بین ماموریتهای مختلف بی52 ها فراهم گشت. (یعنی مدل H نوعی بود که علاوه بر بمباران می توانست به اهداف دریایی نیز حمله ور شود یا به انجام عمل ضدالکترونیک بپردازد یا . . . )



برنامه M-61 Mod 11
این آغاز طرحی برای استفاده و آزمایش انواع تغییر یافته ای از سلاح های هسته ای بر روی بی52 های عملیاتی بود. برنامه ی جایگزینی سلاح های معمول با انواع هسته ای از جمله موارد درخواستی ریاست جمهوری ایالات متحده بود.
تصویر مربوط به توسعه ی سلاح ها: http://www.fas.org/nuke/guide/usa/bombe ... 2-awip.gif
کنگره ی آمریکا در سه ماهه ی دوم سال 1995 به وزارت دفاع و وزارت انرژی تذکر داد که نیت واقعی خود را از جایگزینی سلاح هسته ای به جای سلاح متعارف در این هواپیما اعلام دارند. این تغییرات در سطح برنامه ی B-61 Mod 7 با موفقیت به انجام رسید و گروه موفق به جایگزینی سلاح های درخواستی بر روی این هواپیما گشت. تغییرات اعمال شده ارزان تر از حالتی می شدند که یک بمب هسته ای جدید مخصوص حمل به وسیله ی این بمب افکن طراحی شود. با انجام پرواز شماره ی 419 از پایگاه هوایی Edwards، فرماندهی نیروی هوایی متقاعد گشت که این تغییرات اعمال شده در سطح انطباق با بمب‏هاي سري Mod 7 موفقيت‏آميز بوده است. بدین ترتیب کنگره با درخواست نیروی هوایی موافقت کرد و در نیمه سال 1996 مبلغ 5/4 میلیارد دلار بودجه به این امر اختصاص داد و همچنین کنگره مقرر کرد که برنامه یکپارچه سازی موشکهای AGM-130 نیز بر روی بی52 ها اعمال شود تا همه ی این تغییرات منجر به رسیدن به سطح تغییرات درخواستی جهت انطباق با بمب‏هاي سري Mod 11 گردد. این برنامه نیز در نیمه ی سال 1997 تکمیل گشت.



کلید اصلی حفظ قابلیت بالاي رزمی بی52 ها که همواره در جهت اثبات اطمینان، عملیاتی شدن سریع در جنگها و انجام انواع عملیات پشتیبانی بوده است، در آینده نیز ادامه خواهد یافت.
سه سیستم پدافند الکترونیک بزرگ در این هواپیما یعنی AN/ALQ-172 و AN/ALQ-155 و AN/ALR-20 نیاز به ارتقا یا جایگزینی با انواع جدیدتر و کارا تر دارند. باید توجه کرد که انجام هزاران تغییر نرم افزاری و سحت افزاری در سیستم ها باعث شده است که این هواپیما تاکنون بتواند زنده و عملیاتی بماند.
در نیمه ی سال 1997 بی52 تنها توانست 6 درصد از بودجه ی مورد نیازش را برای حل مشکلات مربوط به سیستم ECM دریافت کند.
بين اكتبر 1996 تا مارس 1997، سيستم ECM (ضد عمل الكترونيك) بي52 ها باعث انگيزه‏اي مضاعف در سرفرماندهي ناوگان بي52 ها گشت تا سيستم ECM موجود در مدلهاي H را به درجه‏اي برسانند كه هيچ سيستم مشابهي توان رقابت با آنها را نداشته باشد. اين هواپيما سه سيستم بزرگ دفاع الكترونيك (ECM) دارد كه به منظور بهبود عملكرد، افزايش قابليت اطمينان و امور پشتيباني بايد ارتقا يابند يا جايگزين شوند. در طي اين شش ماه (ارتقاي ECM) ، اين سه سيستم با يكديگر تركيب شدند تا نمونة جديدي براي ECMهاي ضعيف ناوگان بي52 هايي كه بيش از 43000 ساعت پرواز داشتند، توليد شود. به علاوه خدمه ی بخش ECM در بی52 ها کشف کردند که برخی قطعات یدکی کلیدی مورد استفاده در این سیستم، موجود نمی باشند. این یافته ی مهم بر میزان آمادگی عملیاتی ناوگان مدل H تاثیر بسیاری می گذارد.
در مارس 1997، سرفرماندهی ناوگان هوایی بی52 برنامه ای برای بهبود سیستم های ECM و ارتقا عملکرد این سیستم در مدلهای H ارائه دادند. آنها سیستم MICAP را در تاریخ آوریل 1997 حذف کردند و کیت پیشرفته تر و مستقل از سایر سیستم های بی52 به نام RSP را در تاریخ می 1997جایگزین آن کردند.
سیستم ALQ-172 ا(از مجموعه سیستم های ECM) که در زمان عملیات طوفان صحرا نیاز به اصلاح برای آن احساس شده بود بهبود و ارتقا یافت. ارتقای این سیستم با افزایش حافظه ی کامپیوتر دستگاه انجام پذیرفت تا بتواند پردازش های پیشرفته تری را از تهدیدهای دشمن به انجام برساند. در این پروژه ی ارتقاء، همچنین نمایشگر تلویزیونی جدیدی برای این سیستم در نظر گرفته شد. ضمنن سیستم عمل ضد الکترونیک (خنثا کننده ی عملیات الکترونیکی دشمن) برای مقابله با طیف بیشتری از ادوات دفاع هوایی زمینی و همچنین پخش پارازیت و عملگر ضد حرارت موتورها (Infrared) توسعه یافت. (برای جلوگیری از رهگیری توسط ادوات زمینی که به دنبال شکار هواپیما توسط حرارت ایجاد شده توسط موتورها می گردند و موشکهای زمین به هوایی شلیک می کنند که قادر به ردیابی به طریقه ی مادون قرمز یا Infrared هستند)
بی52 همچنین سیستم بسیار جالب توجهی برای کشف و حتا یافتن تعداد موشکهای ارسال شده در پشت هواپیما دارد. این سیستم همواره دستخوش تحول مداوم جهت بهبود عملکرد در شناسایی سیستم های تهدید کننده ی هواپیما می باشد.
حفظ وضعیت در بالاترین میزان آمادگی عملیاتی، بزرگترین تغییر و بهسازی ای است که مورد نیاز بی52 می باشد. برای مثال نیاز به ارتقاء سیستم ضد عمل الکترونیکی که از دهه 1960 به یادگار مانده اند و امروزه برای استفاده تقریبن غیرممکن هستند.
یک پیشنهاد فراموش شده جایگزینی موتورهای 94 فروند از بی52 های نیروی هوایی است. در ژوئن 1996 شرکت بوئینگ پیشنهادی مبنی بر مدرنیزه کردن موتورهای قدیمی بی52 یعنی موتور قدیمیTF-33 به همراه سرویس های تعمیر و نگهداری پس از فروش ارائه داد. این مدرنیزه سازی شامل جایگزینی موتور قدیمی TF-33 با موتور جدید ساحت آلیسون- رولز به نام RB-211 بود. پروژه پیشنهادی بوئینگ در ابتداد حدود 6 میلیارد دلار هزینه دربرداشت. اما کمی بعد قیمت تعدیل شده ی 7/4 میلیارد دلار برای 72 فروند بی52 پیشنهاد گردید. یک تیم از نیروی هوایی مامور بررسی پیشنهاد بوئینگ شدند. مرکز امور مالی نیروی هوایی بعید می دانست که شرکت بوئینگ برای قیمت ارائه شده باز هم تخفیف قائل شود و بیش از 3/1 میلیارد دلاری که کم کرده بود پیشنهادی بدهد.

مدت زمان عملیاتی ماندن بی52
به روز آوری سیستم های مختلف با تکنولوژی مدرن روز، باعث ادامه ی حیات بی52 تا قرن 21 به عنوان جزء مهمی از نیروی هوایی شده است.


یک پیشنهاد قابل توجه در جایگزینی موتورهای مدلهای H باعث افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال 2025 می شود. هرچند امروز متخصصین زیادی برای افزایش عمر عملیاتی این هواپیما تا سال 2040 تلاش می کنند. حداقل عمر این هواپیما حدود 32500 تا 37500 ساعت پرواز تخمین زده می شود. اگر مشکلات مالی یا حوادث پیش بینی نشده ای رخ دهند، نیروی هوایی قادر نیست این تعداد هواپیما (62 فروند) را تا سال 2044 (یعنی 84 سال) در خدمت نگه دارد.
در می 1997 براساس گزارش چهار سال یک بار وزارت دفاع (پنتاگون) تعداد بمب افکن های نیروی هوایی، 187 فروند شامل: شامل 95 فروند بی1 ، 21 فروند بی2 و 71 فروند بی52 اعلام شده بود. در همین گزارش به سقوط دو فروند بی1 در پروازهای آموزشی اشاره شده بود. در همین گزارش تعداد بمب افکن های غیرقابل استفاده نیز اعلام شده بود. بر همین اساس به تعداد 5 فروند بی52 (به علت صدمات وارده) نیز اشاره شده است که تعداد بی52 های عملیاتی را از 76 فروند به 71 فروند کاهش می دهد.

برخی مشخصات B-52H
ماموریت: بمب افکن سنگین
سازنده: کمپانی بوئینگ
قوای محرکه: تعداد 8 دستگاه موتور توربوفن TF-33 P-3\103 ساخت پرات اند ویتنی
کشش: هر موتور 17000 پوند (7650 کیلوگرم)
طول: 5/48 متر
ارتفاع: 4/12 متر
فاصله ی دو سر بال: 4/56 متر
حداکثر سرعت: 650 مایل بر ساعت = حدود 950 کیلومتر بر ساعت = 86/0 ماخ
سقف پرواز: 50000 فوت یا حدود 15000 متر
وزن خالص: 83250 کیلوگرم
حداکثر وزن مجاز: 219600 کیلوگرم
برد پروازی: 8800 مایل بدون سوخت گیری هوایی
مهمات: 70000 پوند (31500 کیلوگرم) انواع بمب و موشک



خدمه: 5 نفر
فرمانده هواپیما، خلبان، ناوبر رادار، ناوبر و افسر مهمات و الکترونیک
6 صندلی پرتاب شونده
قیمت: 30 میلیون دلار
سال ورود به خدمت: فوریه 1955



بمب هسته ای:
20 عدد ALCM
12 عدد SRAM (مقر حمل خارجی)
12 عدد AMC (مقر حمل خارجی)
2 عدد B53 (مقر حمل داخلی)
8 عدد B61 Mod11 (مقر حمل داخلی)
8 عددB83 (مقر حمل داخلی)

بمب متعارف (غیرهسته ای) :
51 عدد CBU-52 (27 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد CBU-58 (27 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد CBU-71 (27 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد CBU 87 (6 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد CBU 89 (6 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد CBU 97 (6 در داخل و 18 در خارج)
51 عدد M117
18 عدد MK20 (مقر خارجی)
51 عدد MK36
8 عدد MK41
12 عدد MK52
8 عدد MK55
8 عدد MK56
51 عدد MK59
8 عدد MK60 (مقر خارجی)
51 عدد MK62
8 عدد MK64
8 عدد MK65
51 عدد MK82
و 18 عدد MK84 (مقر خارجی)

سلاح های هدایت شونده:
18 عدد JDAM (12 عدد در مقر خارجی)
30 عدد WCMD (16 عدد مقر خارجی)
8 فروند موشک AGM-84 (هارپون)
20 فروند AGM-86C CALCM
8 فروند AGM-142 Popeye (سه فروند در مقر خارجی)
18 فروند AGM-154 JSOW (12 فروند در مقر خارجی)
12 فروند AGM-158 JASSSM (فقط مقر خارجی)
12 فروند TSSAM

سیستم ها:
مجموعه فعال اقدام متقابل الکترونیک AN/ALQ-117 PAVE MINT
مجموعه ی ایجاد خطا در رادار دشمن (ساخت موتورلا) AN/ALQ-122
اخطار دهنده ی نصب شده در قسمت پشت هواپیما (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-153
پخش کننده ی پرقدرت پارازیت (ساخت نورث روپ) AN/ALQ-155
سیستم ضدعمل الکترونیک AN/ALQ-172 (Version 2)
اخطار دهنده ی تصویری عمل الکترونیک دشمن AN/ALR-20A
اخطار دهنده ی دیجیتال AN/ALR-46
پارازیت ساز رادیویی AN/ALT-32
12 (Flare) عدد منحرف کننده ی موشک های حرارت یاب AN/ALE-20
6 عدد (Chaff) منحرف کننده موشک AN/ALE-24
سیستم ناوبری AN/ANS-136
ارتفاع سنج راداری AN/APN-224
جهت یاب AN/ASN-134
رادار استراتژیک AN/APQ-156
مجموعه ی نمایشگر کنترلها AN/ASQ-175
نمایشگر دیجیتالی اطلاعات AN/AYK-17
کامپیوتر بالستیک AN/AYQ-10
نمایشگر الکترواپتیکالی وضعیت سیستم ها AN/AAQ-6 FLIR
نمایشگر تلویزیونی الکترواپتیکالی دید پائین – دید بالای سیستم ها AN/AVQ-22
ارتباط دهنده ی باند UHF و VHF به نام AN/ARC-210
ارتباط دهنده ی رادیویی AN/ARC-310 HF

=================================================================

انفجار بمب اتمی در هیروشیما


بمب هايي که توسط B-52 حمل ميشن (مثلن نوع B-61 Mod11) به راحتي قدرتي بيش از 50 برابر بمب هيروشيما قدرت دارند. اين بمب هاي جديد، علاوه بر قدرت تخريب غيرقابل باور و بسيار زياد، قدرت سوزاندن خيلي قوي نيز دارند و هر چه در محدوده ي تخريب آنها قرار بگيره حتمن به شدت دچار سوختگي ميشه.
قدرت تخريبي يک بمب معمول مانند B61 به راحتي معادل يک زلزله ي 7 ريشتري هستش با اين تفاوت که خود زلزله باعث آتش سوزي نميشه.

اين هم بمب افکن سنگین B-29 که گفته ميشه B-52 با الهام از اون ساخته شده:



نمای برش بمب پسر کوچک


نمای برش بمب اتمی «مرد چاق»



بمب منفجر شده در هيروشيما 15 کيلوتن قدرت داشت نه 50 مگاتن! قويترين بمب اتمي امروزي نيز بر روي موشک قاره پيماي SS-18 نصب شده که 20 مگاتن قدرت دارد و دايره اي به قطر 50 کيلومتر را با خاک يکسان مينمايد! در مقابل قويترين بمب اتمي آمريکا همون موشک پيس کيپر هست که قدرتش 4 مگاتن هست! تعداد پيس کيپرها نيز به زاتان در 1990 برابر با 1 به 3 به نفع شوروي بود! قويترين بمبي هم که تاکنون فقط ساخته شده ولي عملياتي نشده 100 مگاتن قدرت داشت که محصول شوروي هست.

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1390ساعت 6:19  توسط morteza_sh  | 

f22raptor

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم دی 1390ساعت 15:17  توسط morteza_sh  | 

ناو هواپیمابر

d

+ نوشته شده در  شنبه سوم دی 1390ساعت 17:1  توسط morteza_sh  | 

ناو هواپیمابر

+ نوشته شده در  شنبه سوم دی 1390ساعت 16:57  توسط morteza_sh  | 

مطالب قدیمی‌تر